KiK's profilekik(*,*)PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
November 18 เซ็งอ้ะเซ็งจังเลย
ตั้งแต่...ตัดใจ
รู้สึกไม่มีแรงจะทำงานทำการอะไรเลย
มันเบื่อไปหมด
แล้วก้อรำคาญ หงุดหงิด งุ่นง่าน
หงุดหงิดที่คิดถึง แต่ก้อไปเจอไม่ได้
ด้วยข้อบังคับที่ตัวเองสร้างไว้
เอ็มเค้าเราก้อบล็อกไปแล้ว
โว้ยยยย
เจ้าบ้านั่น
เมื่อไรเราจะลืมๆไปซะที
เค้าทำให้เราเจ็บ ไม่ว่าจะด้วยเจตนาอะไรก้อตามแต่
เพราะทุกคำพูดของเค้ามีอิทธิพลต่อเรามากๆ
เฮ้อ
เคยบอกไว้ว่า
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก้อตาม
เราจะไม่มีวันเปลี่ยนใจแล้ว
แต่นี่มันเกิดอะไรขึ้น
ทั้งๆที่ก้อยังชอบเค้า...
รึป่าวเราก้อไม่แน่ใจ
แต่เราไม่อยากตัดใจ
แต่เราก้อเจ็บมากพอแล้ว
เพื่อนเราก้อยุ
ที่จริง เค้าก้อไม่ได้มีดีอะไร
ทำไมต้องไปชอบ
เราเองก้อตอบไม่ได้ ว่าเค้ามีดีที่ตรงไหน
รุแต่ว่าชอบ
แล้วรักจำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ
ไม่จำเป็นนี่นา
เฮ้อ
เค้าไม่รุอะไรสักกนิด
รึว่ารุทุกอย่างแล้วแกล้งทำเป็นไม่รุกันแน่
นี่ก้อพยายามไม่เจอเค้ามาได้อาทิตย์กว่าแล้ว
เห็นบ้างก้อแค่แวบเดียว
ก้อดีนะ
แต่อย่างที่บอกว่าไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย
บางทีก้อเหมื่อลอย
แบบไม่รุว่าคิดอะไรอยุ
ก้อปกติ
เวลาว่างๆ
จะคิดถึงเค้าตลอดเวลา
แต่พอห้ามตัวเอง
มันก้อเลย
งึ๊ดๆ
บอกไม่ถูก
ร้องไห้ก้อไม่ร้อง
อยากตะโกนมากกว่า
เดี๋ยวเค้าก้อหาว่าบ้าอีก
เซ็งว่ะ
หาอะไรทำดีวะเนี่ย
...
September 15 แฮงบกช่วงนี้
ดีจังเลย
งานหนักนิดหน่อย
ใกล้สอบแล้ว ก้อต้องอ่านสือหนักนิดนึง
แต่มีความสุข
ความสุขจากเจ้าชายของฉัน
เดี๋ยวนี้เจอเจ้าชายบ่อย
เวลากินข้าวนี่ แทบทุกมื้ออ้ะ
มีความสุขที่เค้าก้อมองเราอยู่เหมือนกัน
จนเพื่อนบอกว่า
มีลุ้นนะ
สาธุ!!!!
ขอให้ฝันเป็นจริงทีเถ้อะ
หลายๆครั้งที่เราอยากมองเค้า
แต่ว่าเค้าและเพื่อนๆเล่นมองเราซะจนแบบว่าเราไม่กล้ามองตอบเลยอ้ะ
เพื่อนเราบอกว่าให้กล้าๆหน่อยสิ
ไม่อาวอ้ะ
ก้อคนมานกลัวนี่หว่า
แค่คิดมือก้อสั่นแล้วอ้ะ
เหย
รักจัง September 09 แง่คิดจากผีเสื้อ
แง่คิดจากผีเสื้อ
 ชายคนหนึ่งพบรังไหมของตัวอ่อนผีเสื้อ เขาเฝ้าจับตาความคืบหน้ามาตลอด กระทั่งได้เห็น
รอยปริขนาดเล็กปรากฏอยู่ที่ผิวภายนอก ชายคนนั้นจึงนั่งลงและเฝ้าจับตามองความเคลื่อนไหวของ ตัวอ่อนผีเสื้ออยู่นานหลายชั่วโมง เขาเห็นมันพยายามดิ้นรนจะพ้นจากช่องเล็กๆของรังไหมให้ได้ - - - - - แต่เมื่อไม่สำเร็จ เจ้าตัวน้อยก็หยุดการเคลื่อนไหวเหมือนจะยอมรับว่า ไม่อาจขืนทำอะไรไปมากกว่านั้น เมื่อตัดสินใจได้ว่าจะช่วยตัวอ่อนแล้ว…......ชายคนนั้นจึงหยิบกรรไกรขึ้นมาตัดเปิดช่องรังไหม
จนกว้างพอที่ตัวอ่อนจะสามารถออกมาได้อย่างง่ายดาย ตัวอ่อนผีเสื้อน้อยจึงออกมาเผชิญโลกทั้งสภาพ ร่างกายบวมกลมตรงข้ามกับปีกที่มีขนาดเล็กนิดเดียว ! แต่เขาก็เฝ้าจับตามองตัวอ่อนนั้นต่อไป ด้วยความหวังว่า…อีกไม่ช้าปีกของมันจะขยายใหญ่ขึ้น
และแข็งแรงพอจะพยุงร่างกายมันได้เมื่อถึงเวลาอันควร แต่เมื่อเวลาผ่านไป...กลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ! ผีเสื้อน้อยต้องเดินและคลานไปมาทั้งชีวิต ด้วยสภาพร่างกายบวมกลมและปีกแห้งเล็ก ที่ไม่มี
โอกาสจะบินได้ภายใต้การดูแลอย่างอ่อนโยนของชายผู้หวังดี สิ่งที่ชายคนนี้ไม่เคยเข้าใจก็คือ ธรรมชาติได้กำหนดมาแล้วว่า ตัวอ่อนจะออกไปเผชิญโลกได้
ก็ต่อเมื่อของเหลวในร่างกายลดน้อยลงจนลำตัวมีขนาดสมดุลกับปีกเท่านั้น จึงจะสามารถลอดออกจาก ช่องว่างขนาดเล็กของรังไหมได้สำเร็จ และถ้าตัวอ่อนได้ผ่านการดิ้นรนจนถึงเวลานั้น มันจึงจะเติบโต เป็นผีเสื้อที่พร้อมโบกบินจากรังได้อย่างอิสระโดยแท้ การมีชีวิตอยู่โดยไม่ต้องผ่านอุปสรรคใดๆเลย จึงมีแต่จะทำให้เราพิการและไม่แข็งแรง การดิ้นรน
ฝ่าฟันอุปสรรคต่างหาก ที่เป็นหัวใจสำคัญของการดำเนินชีวิต ซึ่งจะช่วยให้เรายืนหยัดอยู่ได้ อย่างแข็งแกร่ง เพราะฉะนั้นภูมิใจกับการดิ้นรนในวันนี้ .....ถ้าคุณหวังจะไปให้ถึงวันดีๆของชีวิตที่สามารถ โบยบินได้อย่างเสรี ที่มา building.o2blog.com โตขึ้น รึว่า ....โตขึ้น
ต้องรับผิดชอบอะไรมากขึ้น
ไม่เห็นว่าชีวิตของคนอื่น จะเป็นเหมือนเราเลย
ไม่ต้องรับภาระหนักเท่าเรา
รึว่าเราหาเหาใส่หัวเอง
แต่อย่างน้อย สิ่งที่ได้
มากมายนัก
เรารุสึกว่าตัวเองโตขึ้นเยอะ
แต่ก่อน(ตอนนี้ก้อยังเป็น)
เวลามีปัญหาอะไร ก้อวิ่งหาพี่
ไปปรึกษาพี่ ไปร้องไห้กับพี่
พอถึงเวลานี้
ถึงคราวที่น้องจะมาขอคำปรึกษาบ้าง
เรียนรุจากพี่มาเยอะ
ถึงคราวที่จะมอบให้น้องๆบ้าง
รุสึกดี
แต่ว่า
ก้อยังกลัวว่าจะไม่ดีพอ
เพราะตัวเราเองก้อยังมีข้อผิดพลาดในหลายๆอย่าง
แต่ที่แน่ๆ
สิ่งที่มอบให้น้อง
จะต้องเป็นสิ่งที่คิดแล้วว่าดีที่สุด
ต้องทำยังไงน้า
ถึงจะเป็นพี่ที่ดีเหมือนพี่รหัสที่แสนดีของเราบ้าง
พี่ชาย ที่ยังไงก้อให้ความรุสึกอบอุ่น ปลอดภัยได้เสมอ
พี่ชาย ที่ให้คำปรึกษาที่ดีที่สุดในโลก
เราสัญญา
แต่นี้ และตลอดไป
จะเป็นพี่สาวที่แสนดีของน้องๆหลายคน
จะเป็นพี่สาวที่แสนดีของน้องชายสุดที่รัก
จะเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่
แต่เราไม่แน่ใจว่า
จะเป็นเพื่อนที่ดีของเพื่อนได้รึป่าว
ในเมื่อ
ความอดทนของคนเรามีจำกัด...
September 05 เจ้าชายของฉันฉันคิดถึงเธอ
อยากเจอหน้าเธอ
อยากหอมแก้มเธอ
อยากกอดเธอ
อยากจับมือเธอ
อยากดูแลเธอ
...
อยาก รัก เธอ September 01 ไม่ได้อยู่ดีคิดว่าจะลืมได้
ก้อไม่ได้อยู่ดี
หล้งจากที่ไม่ได้เจอเค้ามานับสิบวัน
พอได้มาเจอเค้าแต่เช้า
ก้อดีใจเป็นบ้า
เค้ายังคงน่ารักเหมือนเดิม
เฮ้อ!
เมื่อไรจะเลิกสนใจเค้าได้สักทีนะ August 29 อืม...เป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก้อไม่มีอะไรดีขึ้น แต่พอคิดจะตัดใจ ทำไมมันต้องรู้สึกเจ็บทุกที ไม่อยากทรมานแบบนี้อีกต่อไปแล้ว August 26 อย่างน้อย...อย่างน้อย...สิ่งที่เราคิดว่าแย่ ก้อไม่ได้แย่เสมอไป
อย่างน้อยในบรรยากาศที่อึมครึม เหมือนมองไม่เห็นทางออก
ก้อยังมีแสงจากไรฝุ่น ให้พอก้าวเดินต่อไปได้
สิ่งที่คนเราคาดหวัง คืออะไร
คาดหวังจะเจอทางออกที่สวยงาม หรือคาดหวังจะเจอเส้นทางเดินที่สวยหรู
สำหรับเราแล้ว
ขอแค่ทางเส้นนั้น มีเพื่อนร่วมทางที่แสนดี มีมิตรไมตรีที่ดีหยิบยื่นมาให้กันและกัน
ก้อเพียงพอแล้ว
สิ่งที่คนเราทุกคนต้องการ คือ กำลังใจใช่มั้ย
สำหรับเรา ณ จุดที่เรายืนอยู่ตรงนี้
ไม่หนาว
ไม่ร้อน
แม้จะรู้สึกอ้างว้างในบางครั้ง
แต่เราทนได้
ยังสามารถทนยืนต่อไปได้
ด้วยกำลังใจ
ทุกอย่างมันไม่ได้แย่ไปเสียทีเดียว
ขอแค่เราเชื่อมั่น เราทำได้
เราจะทำให้ดีที่สุด
ทำจนสุดความสามารถ
ถึงต้องล้ม
อย่างน้อย...เราก้อทำดีที่สุดแล้ว
ปล.ไม่ได้เจอกันเจ็ดวันแล้วนะ คิดถึงจัง August 20 ไม่ดีเลยคะแนนออกเกือบทุกตัวแล้ว
ไม่ค่อยพอใจเลยอ้ะ
ต่อไปนี้คงต้องพยายามมากกว่านี้
แม้งานจะหนักขึ้น
แต่ก้อต้องห้ามหาข้ออ้างให้ตัวเอง
การเรียน ยังไงก้อต้องสำคัญที่สุด
จำไว้นะกิ๊ก!!! August 17 แย่ แย่ แย่โว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
อยากแหกปากสักร้อยรอบ
หงุดหงิดๆๆๆๆ
คิดถึงอยุได้
ไอ้บ้านั่นน่ะ
เฮ้อ
วันนี้ที่จริงอากาศดีนะ
เหมือนฤดูหนาวเลย
ทำงานก้อดี ไปได้เรื่อยๆ
แต่พอคิดถึงไอ้งึ๊ดๆ แล้วเซ็งว่ะ
คิดถึงมานนนนนนนนนนนนน
แม่งเว้ย August 15 ไม่เป็นอย่างที่คิดไม่เป็นอย่างที่คิด
หรืออาจจะเป็น
ไม่มีทางรู้ได้เลย ถ้าเค้าไม่ยอมพูดความจริง
ก้อดีเหมือนกัน
ลบออกจากใจ
ว่างเปล่า
รู้สึกใจหายจัง
รู้สึกไม่ดีเลย
แย่จัง... August 04 สอบ สอบ สอบเหนื่อยจังเลย
สอบยังไม่เสร็จสักที
เพิ่งรู้เองว่าขึ้นปีสามมันเหนื่อยอย่างนี้
นอกจากเรียนจนไม่มีเวลาว่างแล้ว
ยังสอบติดๆๆๆๆๆๆกันจนเพลียอีก
จะเอากันให้ตายไปข้างนึงเลยหรือไงเนี่ย
งานก้อเยอะจังเลย
นี่แถมยังสอบเมื่อวาน วันนี้ก้อต้องมาเรียนเลย
ตั้งแต่แปดโมงเช้าแน่ะ
บ่นๆๆๆๆๆ
คิดถึงงึ๊ดๆจังเลย
ทำไมเวลาเจอพวกเราแล้วชอบยิ้มนะ
อยากให้เป็นอย่างที่คิดจัง
รัก
รักมาก
รักมากที่สุด July 29 การเดินทางที่แสนพิเศษการเดินทางที่แสนพิเศษฉันเองก็ไม่รู้ ว่าที่เป็นอยู่ ที่เรานั้นได้หัวใจเพียงครึ่งดวง แล้วก็ต้องเสาะหา ครึ่งที่หายไป โดยไม่รู้เมื่อไหร่ จะเจอจะพบกัน ที่เป็นเช่นนี้ ใครกำหนดไว้ ฉันเองก็ไม่รู้ ว่าเป็นคำสาป ให้เรานั้นต้องค้นหากันจนเหนื่อย หรือเป็นพรจากฟ้า เพื่อให้รู้สึก สิ่งที่แสนพิเศษตอนที่ได้เจอ เดินทางค้นหาตัวตน ใครหนึ่งคนที่ก็รอฉันอยู่ จากในผู้คนร้อยพันที่ออกเดินทางเหมือนฉัน บนทางที่แสนยาวไกล ค้นให้เจออีกครึ่งในใจ ฉันไม่รู้ มันอยู่อีกไกลเท่าไหร่ เห็นบางคนเสาะหา แล้วก็ได้เจอ เหนื่อยแค่ไหนก็คุ้มค่าความรู้สึก แม้เป็นพรจากฟ้า หรือเป็นคำสาป ก็เป็นเรื่องพิเศษที่เกิดขึ้นมา เดินทางค้นหาตัวตน ใครหนึ่งคนที่ก็รอฉันอยู่ จากในผู้คนร้อยพันที่ออกเดินทางเหมือนฉัน บนทางที่แสนยาวไกล ค้นให้เจออีกครึ่งในใจ ฉันไม่รู้ มันอยู่อีกไกลเท่าไหร่ เดินทางค้นหาตัวตน ใครหนึ่งคนที่ก็รอฉันอยู่ จากในผู้คนร้อยพันที่ออกเดินทางเหมือนฉัน บนทางที่แสนยาวไกล ค้นให้เจออีกครึ่งในใจ ฉันไม่รู้ มันอยู่อีกไกลเท่าไหร่ July 28 สายลมที่หวังดี สายลมที่หวังดี แอบส่งดอกไม้ไปให้ เธอไม่รู้หรอก
กับสิ่งดีๆให้เธอ เธอไม่รู้ ยังคงปิดบังซ่อนอยู่ เธอไม่ต้องรู้ว่าฉันนั้นคือใคร ส่งความคิดถึงไปให้ เธอไม่รู้หรอก เป็นกำลังใจให้เธอ อยู่เสมอ แม้เราไม่ได้พบเจอ อย่าเดาเลยเธอว่าฉันนั้นเป็นใคร ฉันอาจเป็นสายฝนเมื่อเธอร้อนใจ อบอุ่นเหมือนไฟเมื่อเธอเหน็บหนาว อาจเป็นดนตรีกล่อมเธอเมื่อเหงา อาจเป็นแสงดาวเมื่อเธอแหงนมอง แค่เพียงช่วยรับมันไปในทุกๆอย่าง ก็เพียงต้องการให้เธอมีสุขเสมอ แม้เราไม่ได้พบเจอ อย่าเดาเลยเธอว่าฉันนั้นเป็นใคร ฉันอาจเป็นสายฝนเมื่อเธอร้อนใจ อบอุ่นเหมือนไฟเมื่อเธอเหน็บหนาว อาจเป็นดนตรีกล่อมเธอเมื่อเหงา อาจเป็นแสงดาวเมื่อเธอแหงนมอง แล้วเมื่อถึงเวลาก็จะรู้ เหตุผลที่ฉันนั้นทำให้เธอไป เธอเขียนข้อความหนึ่งไปกับดอกไม้ ให้เธอเรียกฉันว่าสายลมที่หวังดี (^,^) July 26 กุหลาบๆ(สาธุ ขออย่าให้เค้าเข้ามาอ่านเลย)
วันที่ผ่านมาเป็นวันรับปริญญาของคณะเรา
คืนก่อนก้อนอนตี1ครึ่ง ตื่นตีสี่ ไปมหาลัยหกโมงเช้า
ไป เพื่อเจอเค้าน่งขัดพื้น scl อยู่
เมื่อคืนเค้าคงไม่ได้นอนทั้งคืน
เหมือนงานรับปริญญาเมื่อปีก่อน
(รู้สึกไม่ดีเลย งึดๆไงไม่รุ อยากทำไรซักอย่าง)
วันนี้ก้อเลยใจกล้าหน้าด้าน
(เหรอ)
ให้ปั๊บเอากุหลาบไปให้เค้า
ปั๊บก้อบอกว่าเค้ารับด้วยท่าทีอึ้งๆ แต่ก้อไม่พูดอะไร
อืม ก้อดีแล้ว
ที่ไม่พูดไร
... July 23 ง่าไชโย!!!
สืบได้แล้ว
จากhi5 เค้านั่นหล่ะ
โธ่เอ๊ย
โลกกลมจริงๆ
ไม่คดว่าจะได้มานั่งข้างๆเธอ
รุงี้ แอบหาเรื่องเธอดีกว่า
ฮ่าๆๆ
เรานี่มันติดนิสัยนักเลงมาจากใครว้า
(สงสัยจากแม่ แหงๆ)
ไม่รุว่าเค้าเคยเห็นหน้าเรารึป่าวน้อ
แต่เพื่อนบอกว่า ขนาดเรายังสืบจนได้เห็นหน้า
แล้วเค้าจะเหลือเร้อ
ก้ออาจจะใช่ม้าง
แต่เค้าไม่มีท่าทีไรเลยนี่นา
ลืมบอกไปว่าหลังจากคืนนั้น
เราก้อได้ไปร้านขายดอกไม้ของเค้าด้วย
(แม่ให้ซื้อดอกไม้ไปทำบุญ)
ซื้อกะมือพ่อเค้าเลยนะเนี่ย
(น่าจะใช่พ่ออ่านะ)
เฮ้อ
ไม่เอาและๆๆ
อ่านสือดีกว่า
ช่วงนี้งานเยอะ จนแทบไม่ได้อ่านหนังสือ เทพบุตรช่วยเปนกำลังใจให้ด้วยนะ
อิอิ July 22 นายน่ะเองวันพุธที่ผ่านมา
มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น
เริ่มจากไหนดีล่ะ
ก่อนไปเรียนพันธุวิศวกรรมล่ะกัน
เราเดินผ่านโรงอาหาร
วันนี้แอบไปสายนิดหน่อย เนื่องจากไปเช็คผลแลบจุลชีวะมา
ตอนที่เดินผ่านหลังสโม
ก้อเห็นเค้าเดินมาจากทางตึกsmc
เรามองแล้วก้อรีบวิ่งไปหาเพื่อน
แล้วก้อไปแอบมองเค้าตรงร้านถ่ายเอกสาร
นาน กว่าเค้าจะออกมาซื้อข้าว
ไม่รุมัวทำไรอยู่
เพื่อนเค้าสี่คนเดินออกมาก่อน
เราก้อยืนอยู่ที่เดิม
พอเพื่อนเค้าเดินผ่านเรา
มองแล้วยิ้มกันใหญ่เลย
เหย
น่ากลัวชะมัด เจ้าพวกนี้
มันมองแล้วหันไปมองเค้าอ้ะ
เค้า ซึ่งเดินตามมาคนเดียว
เราหันไปมองเค้า
เค้า เดินอมยิ้มมา
เหย รึจะรุว่าเราแอบมองอยู่
เราไม่ไหวแล้ว ก้อเลยวิ่งไปเรียนเลย
เหตุที่ไม่ไหว คือ
เขิน
กลัวเค้ารู้
เค้าน่ารักเกินไปแล้วววววววว
ตอนเย็น ต้องกลับบ้าน ไม่ได้กลับมาตั้งแต่สงกรานต์แล้ว
ก่อนกลับ ก้อไปซื้อเมมให้น้องก่อนที่เดอะมอลล์
แล้วไปถึงหมอชิตตอนสี่โมง
ปรากฎว่า
มีรอบรถอีกทีตอนทุ่มครึ่ง
เฮ้อ
จาไปอยู่ไหนล่ะนี่
เลยไปกินข้าวมันไก่แล้วโทรหาแตง
ชวนมันออกมาเดินเซ็นทรัล
นั่งรอมันอีกเป็นชั่วโมง
ได้ข่าวว่าไม่มีรถเลย
พอแตงมาก้อไปกินโออิชิ ราเมง
แล้วก้อเดินเตร็ดเตร่แป๊บนึง
ถึงประมาณหกโมงห้าสิบ
ต้องรีบไปหมอชิตแล้วหล่ะ เดี๋ยวไม่มีรถจาซวยเอา
ก้อเลยคิดว่าจานั่งแท๊กซี่
แต่ปรากฏว่าแท๊กซี่ก้อม่ายมี
แถมดูเหมือนฝนจะตกหนัก รถติด
ก้อเลยตัดสินนั่งรถไฟฟ้า
ไปลงที่สถานีกำแพงเพชร
แล้วก้อต่อรถเมล์ไปหมอชิต
ฝนก้อตกหนัก
รถก้อปิดประตูหน้าต่างหมดเลย
แทบหายใจไม่ออก
แถมน้ำยังรั่วจากหลังคาอีกต่างหาก
ตอนนี้เรานับถอยหลังเป็นนาทีเลย
จะไปทันมั้ยเนี่ย
เฮ้อ
ในที่สุดก้อมาถึงหมอชิตตอนประมาณ19.24น
วิ่งเข้าไปซื้อบัตรเติมเงินที่เซเว่น
แล้วก้อวิ่งไปที่ท่ารถ
ไปถึงตรงเวลาทุ่มครึ่งเผง
แต่เค้ายังไม่ขึ้นรถกาน
ก้อเลยวิ่งไปเข้าห้องน้ำ
ออกจากห้องน้ำมาเห็นสภาพตัวเองในกระจกแทบรับไม่ได้
พอได้ขึ้นรถไปนั่งแล้วก้อค่อยยังชั่วมากเลย
เฮ้อ
นาทีเฉียดตาย
นี่ถ้าไม่นั่งรถไฟฟ้าน้า
มีหวังได้กลับหอไป แล้วค่อยมาใหม่พุ่งนี้แน่ๆ
แต่เรื่องมันยังไม่จบเพียงเท่านี้
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ไอ้ผู้ชายที่นั่งข้างๆเรานี่สิ
ไม่รุว่าอะไรดลใจให้เรานึกถึงเรื่องสมัย ม ปลาย
ที่ตอนนั้นมีปัญหา
เรื่องก้อเป็นงี้
ตอน ม ห้า
ในคาบวิชาคอมพิวเตอร์
มีผู้หญิงคนนึง ได้ยินเพื่อนเรียกเราว่าวิกกี้
ก้อเลยถามเราว่า วิกกี้เหรอ
"ใช่"
ใช่ที่ชื่อกิ๊กรึป่าว
"อืม ใช่"
ใช่ที่บ้านอยู่ท่าใหม่รึป่าว
"อืม ใช่"
ใช่ที่โทรไปหาเบ๊นซ์รึป่าว
"ง่า เบ๊นซ์ไหนอ้ะ"
เบ๊นซ์ 5/1 เบญจฯน่ะ
ง่า ไม่รุจัก
แถมยังมาหาว่าเราโทรไปจีบไอ้เบ๊นซ์บ้านั่นอีก
โว้ย มันอะไรกันเนี่ย
วันนั้น ทั้งวัน เราอารมณ์เสียสุดๆ
พาลไปทั่ว แม้กระทั่งเครื่องคอม
แล้วหลังจากนั้น ก้อจะมีคนมาถามเรื่อยๆว่า
ที่ห้องมีกิ๊กกี่คน
แล้วก้อมีไอ้ประเภทที่ว่าอยากเห็นหน้าวิกกี้ ไรทำนองนี้
แม่ง รมณ์เสีย
ที่จริงก่อนหน้านั้นก้อมีมาถามบ้าง
แต่ก้อไม่เอะใจอะไร
มาเจอผู้หญิงคนนั้นทีเดียว
เฮ้อ
เลยพาลไม่ชอบหน้าผู้หญิงคนนั้นเลย
เรานี่น้า
แต่ก่อนอื่น
จะต้องสืบให้ได้ว่า
ไอ้เบ๊นซ์นั่นมันเป็นใคร
หน้าตาดีแค่ไหนเชียวถึงเราจะต้องโทรไปจีบ
และใคร ที่มันบังอาจอ้างชื่อเราไปจีบไอ้หมอนั่น
สืบไปสืบมาก้อไม่รุหรอกว่าใครที่แอบอ้าง
แต่อย่างน้อยก้อได้เห็นหน้าไอ้คนที่ชื่อเบ๊นซ์
(ซึ่งตอนนี้ก้อจำไม่ได้แล้วว่าไงถึงได้เห็นหน้า)
มันก้อไม่ได้ขี้เหร่
แต่ก้อไม่ได้หน้าตาดี
ที่สำคัญ ไม่ได้ตรงสเป็คเราเล้ย
ทั้งชาติได้เห็นหน้ามันประมาณ 2-3 ครั้ง
เหมือนกับว่ามองไปมองมา
ไม่ใช่สิ
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า
รู้สึกคุ้นตา
แน่นอนว่าไม่เคยรุจักกันมาก่อน
แต่หน้าตา เห็นแล้วดูสบายใจไงไม่รุ
แล้วหลังจากนั้น เราก้อแต่งตั้งให้เค้าเป็นเทพบุตร
เฮ้อ เรานี่น้า
นั่นแหละ
เรื่องมันเกี่ยวกันยังไง
ก้อไอ้ผู้ชายข้างๆนี่สิ
ทำให้เรานึกถึงเบ็นซ์
ที่จริง ถ้าเค้าใช่จริงๆ
เค้าก้อเปลี่ยนไปเยอะ
ทั้งหน้าตา ทรงผม
แต่ว่า อะไรทำให้เรานึกถึงเค้าก้อม่ายรุเหมือนกัน
แอบมองเค้าตั้งหลายครั้ง เวลาเค้าหลับ
มองไม่ถนัดซักที
เราตะขิดตะขวงใจมาก
จนพอเค้าลงไปแล้ว ก้อเลยโทรไปถามเนม
ซึ่งมันก้อไม่ได้ช่วยไรเล้ย
(คือ ตอนนั้น มีข่าวว่าเพื่อนเนม ที่เบญจ อยากเห็นหน้าเรา กูดังจริงๆ)
มันวุ่นวายใจมากเลยรู้มั้ย
ตลอดเวลาที่อยู่บ้านน่ะ
เราแทบจะนึกถึงเค้ามากกว่าหวานใรซะอีก
มันอยากรู้ให้ได้เลยอ้ะ
วันนี้ก้อเลยลองเซิสดู
นายคัมภีร์ ราชนิยม
555
รุแค่นี้ไม่ไดช่วยไรเลย
ไม่มีเค้าในเวบเลย
ก้อเลยลองเซิสจาก hi5ของเด็กห้องเจ็ด
เจอด้วยแฮะ
มีรูปหน้าที่คุ้นๆ
กับชื่อที่ตั้งว่า BENZE
น่าจะใช่แฮะ
ต้องรอเค้าแอดเป็นเพื่อนก่อนถึงจะเค้าไปดูประวัติได้
แกเสร็จชั้นแน่
เฮ้อ
เรานี่น้า
เบื่อตัวเองจริงๆเล้ย
แล้วก้อคนบนฟ้านี่มันก้อน่านัก
รู้ทั้งรู้อยู่ว่าตอนนี้ชีวิตเราวุ่นวายแค่ไหน
ยังจะส่งเรื่องวุ่นวายมาอีกจนได้
ไม่ผิดเลย ที่จะถูกไอ้ชาร็ตเรียกว่า
"กุ๊กกิ๊กวุ่นวาย กะ เจ้าชายคอมเป"
เกี่ยวกันมะนี่
แต่เราก้อใช้ชื่อว่า naughty princess อยู่แล้วนี่นา
...
...
July 14 รักเธอทั้งหมดของหัวใจทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ ใจมันคอยบอกตัวเองอยู่เสมอ ว่าเธอนั้นเป็นสุขไปแล้ว ทุกครั้งที่ฉันนั้นเห็นภาพเธอ วันคืนเก่าๆ ก็กลับมาเสมอ มีแต่เธอที่จะไม่กลับมาแล้ว ยังมีอีกหลายสิ่ง ที่ฉันยังไม่เคยพูดสักที และมีอีกหลายอย่าง ที่ไม่เคยทำจนวันนี้ รัก.... รักเธอ ทั้งหมดของหัวใจ สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน เธอได้ยินไหมคนดี อยากขอ.....ให้ความรู้สึกที่ฉันมี ส่งไปถึงเธอที่แสนดี ว่าชีวิตนี้ฉันมีแต่เธอดังความฝัน จะพบกัน อีกได้ไหม หากฉันนั้นรู้ตัว ก็คงไม่มัวเก็บมาจนวันนี้ โอ้คนดีนั้นคงได้บอกไปแล้ว ยังมีอีกหลายสิ่ง ที่ฉันยังไม่เคยพูดสักที และมีอีกหลายอย่าง ที่ไม่เคยทำจนวันนี้ รัก.... รักเธอ ทั้งหมดของหัวใจ สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน เธอได้ยินไหมคนดี อยากขอ.....ให้ความรู้สึกที่ฉันมี ส่งไปถึงเธอที่แสนดี ว่าชีวิตนี้ฉันมีแต่เธอดังความฝัน จะพบกัน อีกได้ไหม ยังมีอีกหลายสิ่ง ที่ฉันยังไม่เคยพูดสักที และมีอีกหลายอย่าง ที่ไม่เคยทำจนวันนี้..... รัก.... รักเธอ ทั้งหมดของหัวใจ สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน เธอได้ยินไหมคนดี อยากขอ.....ให้ความรู้สึกที่ฉันมี ส่งไปถึงเธอที่แสนดี ว่าชีวิตนี้ฉันมีแต่เธอดังความฝัน จะพบกัน บอก..รัก.... รักเธอ ทั้งหมดของหัวใจ สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน เธอได้ยินไหมคนดี อยากขอ.....ให้ความรู้สึกที่ฉันมี ส่งไปถึงเธอที่แสนดี ว่าชีวิตนี้ฉันมีแต่เธอดังความฝัน แล้วสักวันจะไปหา July 12 หาย!!!!เรียนหนักมากไปรึป่าวเนี่ย
ทำไมถึงไม่ได้เจอกันเลย
สิบวันแล้วน้า
ปิดเทอมยังเจอกันบ่อยกว่านี้เลย
เฮ้อ คิดถึง
ลืมเธอไม่ได้หรอก
ช่วงนี้สงสัย
ร่างกายคงอ่อนแอ
(ที่จริงก้อรวมถึงจิตใจด้วย)
เราติดเชื้อไวรัส
ซึ่งก้อไม่รู้ว่าไปติดมาจากไหน
เจ็บคอ แล้วก้อผื่นแดงขึ้นเต็มตัว
แต่ไม่คัน
อีกอย่างวันนี้พบว่าฝ่ามือกับฝ่าเท้าแปร่งๆด้วย
หยิบจับอะไรก้อเจ็บไปหมด
น่ารำคาญจังเลย
คนอย่างเรามาไม่สบายนี่มันดูไม่เข้ากันเลยนะ
ตอนนี้เลยโดนไอ้พวกเพื่อนๆแกล้งกันใหญ่
เมื่อวานตอนทำแลบเสร็จ
พวกมันก้อเกิดอาการคันแล้วก้อมาโทษเราว่าแพร่เชื้อ
ที่จริงอากาศมันร้อนต่างหากเลยคัน
เป็นแบบนี้ ช่วงนี้เลยถูกสั่งให้พักผ่อนเยอะๆโดยคุณเพื่อนที่แสนดี
(ง่า โดนดุด้วยว่า ทำไมแกไม่ดูแลตัวเองเลยวะ รู้ว่าไม่สบาย ยังไม่กินข้าวอีก
 )นี่ก้อไม่เข้ากะเราอีกเหมือนกัน
นอนเยอะๆก้อชอบอยู่หรอกนะ
แต่ต้องเป็นตอนกลางวันนะ
กลางคืนไม่ชอบนอนไม่รุเปนไง
หลายคืนที่ผ่านมาเรานอนดึกเพราะต้องทำโครงการชมรม
(โดนพี่อาร์มดุด้วย เนื่องจากโดดเรียนไปทำโครงการ "ถ้าสอบตก ชมรมมันช่วยอัพเกรดให้ได้มั้ย
")ร่างกายก้อเลยอ่อนแออย่างที่ว่า
 คิดถึงจัง
คิดถึงมาก ที่สุดในโลก
เราว่าอาการบ้าของเรา มันคงสิ้นสุดลงเร็วๆนี้แหละ
(ถึงแม้เพื่อนๆจะบอกว่า ไม่มีทางก้อเถอะ)
เพราะมันเหนื่อยเกินไป กับภาระงานที่มีอยู่
ไหนจะเรื่องเรียนอีก
ที่สำคัญ
ถ้าหยุดซะ
จะได้ไม่ต้องมาสนใจดูแลหัวใจตัวเอง
เอาเวลา และกำลัง ไปดูแลเรื่องอื่นๆอีกมากมายดีกว่า
หัวใจ ที่ไม่เคยถูกดูแล
บางทีอาจจะดีก้อได้
ดีที่ไม่ต้องรับรู้ว่ามันคิดอะไรอยู่
ดีที่จะได้รอให้ถึงเวลาอันสมควร
เวลาที่พร้อม ที่จะยอมรับทุกอย่างได้ July 04 อ่า นะวันนี้
ทำแลบ
ผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง
ดันไปเขียนชื่อเค้าบนไมโครทิวบ์
(ก้ออย่างที่บอกว่าเราพาเค้าไปด้วยทุกที่)
ทีนี้อาจารย์ไปดูก้อเลยถามว่าใครชื่อนี้
ไอ้เพื่อนเฮงซวย ก้อ อ่า นะ
ก้อพวกมันรุกานทุกคนเลยนี่หว่า
ทีนี้หละเปนเรื่อง
จารก้อเลยล้อ
จารบอกว่าทีวันนั้นถามว่าใครมีแฟนก้อไม่ยอมยกมือ
เราก้อบอกไปว่าไม่ใช่แฟน
ไอ้ฟิวก้อดันฟ้องว่า
เป็นคนที่เราแอบชอบมาตั้งแต่ปีหนึ่ง
มันอ้ะเว่อ
ปีสองต่างหาก
เพื่อนๆม๊านก้อช่วยกันประโคมจัง
เราว่า เค้าน่ารักมากเลย
จารอีกคนก้อว่า
งี้แหละ แฟนใครก้อต้องบอกว่าน่ารัก
ว่าไปนู่น
เพื่อนมันบอกว่าเราหน้าแดง
เราก้อว่าพวกมานเว่อ
เราไม่เคยรุเลยว่าเราจะเขินจนหน้าแดงซักที
แต่พอดูท่าพวกมานพูด
อีกทั้งหลายคนก้อพูด
เราก้อเลยว่า เอ๋ รึมานจะพูดจริงวะ
เราเองก้อรุสึกว่าหน้าร้อนๆเหมือนกาน
อิอิ
แต่อาทิตย์นี้เจอเค้าแค่วันเดียวเอง
แถมยังแว๊บเดียว้วย
คิดถึงจัง
ง่า
ตอนที่เจอเค้า
พอเดินไปได้ซักระยะ
เราก้อเข่าอ่อน
นั่งลงทั้งยืน
แล้วบอกเนิ่นว่า
เราชอบ...อ้ะ
แล้ววันนั้นทั้งวันก้อเหมือนโดนดูดวิญญาณ
ไม่มีกะจิตกะใจจะทำไรเลย
เฮ้อ
จะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไร
|
|
|
's+Blog+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
